Parnasizm
PARNASİZM
Parnasizm, romantiklerin duygusallığına tepki olarak kurulan, şairin duygularını yansıtmamasına, nesnelliğe, biçimsel yetkinlik ve uyuma ağırlık veren fransız şiir akımıdır.
Parnasizm şiirde olgucu (pozitivist) okulun görüşlerini benimsemişti. Değişik eğilimdeki bu şairlerin ortak yanı Th. Gautier, Leconte de Üsle, Baudelaire ve Banville’i kendilerine usta olarak tanımalarıydı.
Dünyada Parnasizm Temsilcileri
Catulle Mendes’in la Revue fantaisiste’nde (1861), sonra da Louis Xavier de Ricard’ın/Wrt(1865) dergisinde bir araya gelen bu şairler yayıncı Lemaire, le Parnasse contemporain (1866) çıkarınca “parnasyenler” adını aldılar. Bu dergide yazanlar arasında ustaların dışında J. M. de Heredia, Sully Prudhomme, Coppee, Leon Dierx, Louis Menard, Verlaine ve 1876’da çıkarılan Mallarme vardı.
Türk Edebiyatında Parnasizm
Parnasse okulunun savunduğu bazı görüşler (sanatın sanat için olduğu, güzelin ancak güzel biçimlerle elde edilebileceği), bazı uygulamalar (dile özen, yunan-latin kaynaklarına yöneliş) türk şiirinde de etkisini gösterdi. Tevfik Fikret ve Yahya Kemal Beyatlı’da parnasse şiirinin izleri vardır.
Kaynak: Büyük Larousse Ansiklopedisi – Milliyet Yayınları